Luxembourg

  • Eglise Saint-Pierre te Erneuville (Luxembourg)

    Eglise Saint-Pierre te Erneuville

     

    Beschrijving.

     

    Te Erneuville dat sedert 1839 bij Luxemburg werd gevoegd ontdekken we de Sint-Pieterskerk.

    Bij de Sint-Pieterskerk vinden we in de zijmuren van het schip, metselwerk in visgraadverband of opus spicatum genoemd.

    Het materiaal is een schistachtige steen.  Dit metselverband wijst op een hoge ouderdom.  De oorspronkelijke Romaanse kerk werd in 1878 en 1920 sterk gewijzigd waarbij de oudste delen nu, van de 11de eeuw kunnen dateren.

    2.jpg

    3.jpg

    4.jpg

    5.jpg

    6.jpg

    7.jpg

    8.jpg

    9.jpg

     

    Bronnen.

    - Barral i Altet X in Belgique Romane et Grand-Duché de Luxembourg; Editions Zodiaque "La Nuit des Temps" n° 71, Abbaye La Pierre-qui-Vire 1989.
    - Jacqueline Leclercq-Marx in L'Art Roman en Belgique; Editions J.M. Collet, Bruxelles 1997.
    - Jean-Pierre Esther en Geert Bekaert in België Romaans; Uitgeverij Hadewijch Antwerpen 1992.
    - André Courtens in Romaanse kunst in België.  Architectuur, monumentale kunst.  Brussel 1971.

     

     

  • Eglise Saint-Stephane te Waha (Luxembourg)

    Waha

    Beschrijving.

    Op een hoogte gelegen, midden in het dorp en door een omliggend kerkhof omgeven is de driebeukige Sint-Stefanuskerk in Waha door haar aanleg en volumespel heel karakteristiek voor de Maasromaanse architectuur van de 11de eeuw.
    De vier traveeën tellende middenbeuk vormt samen met de lagere zijbeuken een vierkante plattegrond met een breedte van 18,50 meter.  Aan de oostzijde sluit het lagere volume van het recht afgesloten koor aan, dat eveneens een vierkante plattegrond heeft.  De dakhellingen zijn nu iets steiler dan oorspronkelijk het geval was.  In de Romaanse periode hadden de daken meestal een heel zwakke helling van 30°, omdat men als afdekking vlakke stenen gebruikte.  Pas later verkoos men leien die een scherpere helling toelieten.  De huidige daken dateren van 1730-1732.  Aan de oostzijde eindigden de beide zijbeuken op absidiolen die het koor flankeren en het volumespel nog boeiender maakten.  Deze zijkoortjes zijn reeds in de 14de eeuw verdwenen.  De kapel aan de noordzijde van het koor dateert van 1859.  Aan de westzijde wordt de kerk afgesloten door een stoere, vrij gedrukte toren op een vierkante plattegrond.  Hij heeft duidelijk een defensief karakter.
    Deze westertoren kon, zoals de meeste in het Maasgebied, gebruikt worden als vluchtoord voor de plaatselijke bevolking, als donjon voor de rondreizende heer en als bewaarplaats voor belangrijke documenten en kostbaarheden.  De huidige overhoeks geplaatste leien spits met klokkenkamer dateert uit 1574 en is dus in feite een vreemd element in het geheel.  Maar juist dit bizarre  silhouet geeft Waha zijn kenschetsende eigenheid. 
    De buitenmuren zijn opgetrokken in kalkzandsteen met verscheidene kleurschakeringen, gemetseld in onregelmatig breuksteenverband.  Als enig versieringselement zijn de dikke muren doorbroken door de rondboogvensters : De eenvoud is tot het uiterste doorgevoerd.
    Eenzelfde eenvoud karakteriseert de binnenruimte.  De vierkante pijlers hebben geen enkel decoratief element gekregen.  Alleen de binnenwanden van het koor zijn geritmeerd door zes blindnissen.  Uitzonderlijk kennen we het exacte inwijdingsjaar : 1050.  De funderingssteen, die in 1898 werd teruggevonden als hergebruikmateriaal in de bevloering, is vooraan in de kerk aan de muur bevestigd.  In een zeer mooi letterschrift wordt melding gemaakt dat deze kerk op 20 juni 1050 werd ingewijd door de bisschop van Luik, Theoduinus van Beieren.  De kerk is dus afgewerkt in het midden van de 11de eeuw.  Op het einde van de 11de eeuw of het begin van de 12de eeuw werd de toren bijgebouwd.  J. Mertens leidde in de jaren 1956-1962 enkele opgravingscampagnes.  Daaruit bleek dat de kerk op oudere fundamenten werd gebouwd, mogelijk een villa uit de Karolingische periode en op een site die reeds in de Romeinse periode was bewoond.  Een consoliderende herstelling werd in de jaren 1957-1962 en 1972 uitgevoerd onder leiding van architect R. Bastin uit Namen.  Toen werden de venstertjes in het koor opengemaakt en in 1958 verrijkt met moderne glasramen van L.M. Londot.  Bij deze werken versoberde men de aankleding van het interieur maar behield men wel het 18de eeuwse stukaplafond in het koor.

    Bronnen.

    - Barral i Altet X in Belgique Romane et Grand-Duché de Luxembourg; Editions Zodiaque "La Nuit des Temps" n° 71, Abbaye La Pierre-qui-Vire 1989.
    - Jacqueline Leclercq-Marx in L'Art Roman en Belgique; Editions J.M. Collet, Bruxelles 1997.
    - Jean-Pierre Esther en Geert Bekaert in België Romaans; Uitgeverij Hadewijch Antwerpen 1992.
    - André Courtens in Romaanse kunst in België.  Architectuur, monumentale kunst.  Brussel 1971.

  • Ancien église Sainte-Margarethe te Nadrin, gehucht Ollemont (Luxembourg)

    Ancien église Sainte-Margarethe te Ollemont

     

    Beschrijving.

     

    In Ollemont, Nandrin, bevindt zich het restant van de vroegere Sint-Margaretha op het oude kerkhof, gelegen op een rotspunt op de oever van de Ourthe.  In 1909 werd de Romaanse kerk, die reeds omstreeks 1740 en 1872 verbouwd was, afgebroken met uitzondering van het koorgedeelte.

    Het was oorspronkelijk een zaalkerkje met een belangrijke koorpartij.  Dit bestond uit een oostertoren met aangebouwde, halfronde apsis, geflankeerd door twee kleine kapellen met absidiolen.  De oostertoren nu afgedekt met een zadeldak, was aanvankelijk met een pyramidaal dak bekroond.  Het metselwerk is ruw afgewerkt en vol onregelmatigheden.  De koortjes zijn overwelfd met een combinatie van een ton-, halfkoepel- en kruisgewelf.  Dit koorgedeelte vormde een uniek volumespel. 

    Het gebouw is opgetrokken in kalkleisteen en is witgekalkt.  Het dateert van het einde van de 11de of het begin van de 12de eeuw.

     

    Bronnen.

    - Barral i Altet X in Belgique Romane et Grand-Duché de Luxembourg; Editions Zodiaque "La Nuit des Temps" n° 71, Abbaye La Pierre-qui-Vire 1989.
    - Jacqueline Leclercq-Marx in L'Art Roman en Belgique; Editions J.M. Collet, Bruxelles 1997.
    - Jean-Pierre Esther en Geert Bekaert in België Romaans; Uitgeverij Hadewijch Antwerpen 1992.
    - André Courtens in Romaanse kunst in België.  Architectuur, monumentale kunst.  Brussel 1971.